مرجع تخصصی و مشاوره قوانین کار ایران

مهمترین توصیه نامه های سازمان بین المللی کار

مهمترین توصیه نامه های سازمان بین المللی کار

مفاد بعضی از توصیه نامه های سازمان بین المللی کار:

به موجب این توصیه نامه، اعضای سازمان بین المللی کار توصیه می شوند تا اقداماتی را برای ممنوعیت بنگاه های اقتصادی انتفاعی بدون مجوز حکومت به کار مشغول نشوند و اگر از قبل چنین بنگاه هایی وجود دارد، باید درخواست مجوز کنند.

همچنین اعضای سازمان توصیه می شوند که استخدام کارگران یک کشور در کشور دیگر، فقط با توافق متقابل بین کشورهای مربوطه انجام شود و نیز بعد از مشاوره با کارفرمایان و کارگران در هر کشور و هر صنعت مربوطه. همچنین به اعضای سازمان توصیه می شود تا یک سیستم کارآمد برای بیمه بیکاری تاسیس کنند از طریق دولت یا از طریق نهادهی تحت نظارت تاسیس کنند

به کشورهای عضو سازمان بین المللی کار توصیه می شود تا به شرط همکاری متقابل و تحت شرایط مورد توافق طرفین، کارگران خارجی را در کشور خود بپذیرند و این کارگران را از مزایا و قوانینی برخوردار کنند که کارگران خود آن کشور بهره مند هستند.

کنفرانس عمومی به اعضای سازمان توصیه می کند تا در اسرع وقت، نه تنها سیستمی از بازرسی کارخانه ها را ایجاد کنند بلکه مضاف بر این، سرویس دولتی با وظیفه حمایت از سلامت کارگران ایجاد کنند.

با نظر به اساسنامه سازمان بین المللی کار، همه کشورهای صنعتی باید تلاش کنند تا جایی که شرایط اجازه می دهد، کار روزانه هشت ساعت و چهل و هشت ساعت در هفته را به عنوان معیار در نظر بگیرند. همچنین این سازمان به اعضا توصیه می کند قوانینی را به تصویب برسانند که ساعت کار کارگران شیلات را محدود کند.

کنفرانس عمومی به اعضای سازمان بین المللی کار درباره بیکاری کارگران بخش کشاورزی توصیه می کند تا اقداماتی برای جلوگیری بیکاری آنان، به اقتضای شرایط کشور، انجام دهند. همچنین توصیه می شود تا روش های فنی مدرن در کشت به کار گرفته شود تا بازدهی بالا برود؛ پذیرش سیستم های پیشرفته تر کشت و استفاده متمرکزتر از زمین تشویق شود؛ با ایجاد تسهیلات حمل و نقل، برای کارگران بیکاری در بخش کشاورزی، کارهای فصلی و موقتی فراهم آید؛ از اشکال پیشرفته استخدام برای کارگران کشاورزی که از بیکاری فصلی رنج می برند، استفاده شود و اطمینان حاصل شود که کار تحت شرایطی برابری بر دوش کارگران گذاشته می شود.

به کشورهای عضو سازمان بین المللی کار توصیه می شود تا اقداماتی انجام دهند تا اطمینان حاصل شود که زنان مزدبگیر در بخش کشاورزی، قبل و بعد از زایمان تحت حمایت قانونی مطابق کنوانسیون های سازمان قرار می گیرند. این اقدامات شامل اعطای حقی یک دوره غیاب از کار قبل و بعد از زایمان همراه با کمک هزینه است. این کمک هزینه یا از بودجه دولتی تامین می شود یا از طریق یک سیستم بیمه.

مطابق این توصیه نامه، به تمامی اعضای سازمان بین المللی کار توصیه می شود که اقدامات مقتضی را برای قانونمندی استخدام زنان شیفت شب در بخش کشاورزی انجام دهند تا اطمینان حاصل شود آنها یک دوره استراحت مطابق با نیازهای جسمانی خود را دارند و ساعات کاری آنها ۹ ساعت کار مداوم نیست.

به تمامی کشورهای عضو توصیه می شود که اقدامات قانونی و دیگر اقدامات را به عمل اورند تا شرایط زندگی کارگران بخش کشاورزی، با نظر به شرایط اقلیمی خاص و دیگر شرایط تاثیرگذاری روی کشاورزیف تحت حمایت قانون قرار گیرد و در این مورد با سازمان های کارگران و کارفرمایان، اگر این سازمان ها وجود دارند، مشورت لازم صورت بگیرد.

این اقدامات برای محل اقامت کشاورزان هم که توسط کارفرما تهیه می شود، صادق است. برای مثال توصیه می شود که هر کارگر تخت های مجزا داشته باشد و از تسهیلاتی برخودار شود تا بهداشت شخصی وی تضمین شود و بین زن و مرد تفکیک های لازم انجام شود و در مورد خانواده ها، تدارکات برای کودکان دیده شود. از اصطبل ها و مکان های باز نباید برای خوابگاه کارگران استفاده شود.

قوانین و مقررات کشورهای عضو باید تصویب شود تا به خاطر جراحات ناشی از کار، به کارگران خسارت پرداخت شود و میزان این خسارت به صورت زیر باید باشد:

۱) در مورد از کار افتادگی کامل دائمی، پرداخت متناوب این خسارت نباید کمتر از دو سوم درآمد سالانه کارگر باشد.

۲) در مورد از کار افتادگی جزئی دائمی، براساس میزان ناتوانی به نسبت از کار افتادگی کلی دائمی، نسبتی از پرداخت متناوب به خاطر ناتوانی جسمانی کلی محاسبه می شود.

۳) در مورد از کارافتادگی کامل موقتی، یک پرداخت روزانه یا هفتگی نه کمتر از دو سوم درآمد مبنای کارگر.

۴) در مورد از کارافتادگی جزئی موقتی، نسبتی از پرداخت روزانه یا هفتگی که برای ازکارافتادگی کامل موقتی منظور شده است.

همچنین وقتی جراحات کارگر را نیازمند کمک افراد غیر می کند، پس یک جبران مافات اضافی نیز باید به وی پرداخت شود و این مقدار نباشد کمتر از نصف مقدار قابل پرداخت در مورد ازکارافتادگی کلی همیشگی باشد. همچنین توصیه می شود که اگر حوادث ناشی از کار منجر به فوت کارگر می شود، به وابستگان کارگر یعنی دست کم همسر فرد متوفی و کودکان زیر هجده سال وی، اولیای تحت تکفل و یا نوه ها و برادران و خواهران زیر هجده سال یا به بالا در صورت داشتن ناتوانی جسمی یا ذهنی، خسارت پرداخت شود.

این توصیه نام مکمل کنوانسیون مربوطه صادر شده است و کشورهای عضو را راهنمایی کند تا یک مکانیزم تثبیت مزد ایجاد کنند. مطابق بند سوم این توصیه نامه، حداقل مزد باید مطابق نیازی که هر کارگر برای حفظ استانداردهای زندگی مناسب لازم دارد، محاسبه و تعیین شود. به این منظور، توصیه می شود که میزان مزد براساس مزد کارهای مشابهی تعیین شود که در ان بخش های کارگران به اندازه کافی سازمان دهی شده اند و توافقات جمعی موثری صورت گرفته است.

همچنین بند چهارم این توصیه نامه، برای جلوگیری از امکان رقابت غیرمنصفانه، باید اقداماتی انجام شود که تا در هیچ بخشی از صنایع، مزدهای کمتر از حداقل دستمزد نباشد و برای این کار، کارفرمایان و کارگران اطلاع رسانی کافی شود، نظارت مناسب انجام شود و برای تخلفات مجازات در نظر گرفته شود.

این توصیه نامه، به منظور جلوگیری از حوادث ناشی از بارگیری کشتی ها به کشورهای عضو توصیه می کند تا تمامی حکومت ها در کاربرد کنوانسیون مربوطه، هم گام و هم شکل عمل کنند و سالانه به دفتر سازمان بین المللی کار گزارشاتی ارائه دهند.

این توصیه نامه، پیرو یک کنوانسیون برای حداقل سن لازم برای استخدام کودکان در بخش های غیرصنعتی، صادر شده است.

در مورد کارهای سبک، توصیه می شود که استخدام کودکان برای بهره گیری آنان از اموزش و توسعه اخلاقی، فکری و جسمانی، تا جای ممکن استخدام آنان محدود شود. برای اینکه تعیین شود چه مشاغلی، جزو کارهای سبک محسوب می شوند و به موجب آن، استخدام کودکان خارج از ساعات مدرسه، جایز محسوب شود، توصیه می شود که مشاغلی مانند پخش روزنامه، کارهای مرتبط با ورزش یا بازی، چیدن و فروش گل یا میوه ها را جزو مشاغل سبک محسوب کنند. همچنین توصیه می شود که استخدام کودکان نیازمند رضایت والدین یا قیم باشد و یک مجوز پزشکی برای امادگی جسمانی کودک برای انجام کار نیاز باشد و در صورت لزوم با مدیران مدرسه از قبل مشورت لازم انجام شود. همچنین در تعیین ساعات کار کودکان در خارج از زمان مدرسه، باید برنامه زمانی مدرسه و سن کودک لحاظ شود.

همچنین این توصیه نامه، توصیه می کند که استخدام کودکان زیر دوازده سال در صنعت سرگرمی و سینما ممنوع شود و استثنائات از این قاعده بسیار محدود بوده و فقط بنا به مصالح هنر، علم یا آموزش اجازه داده شوند. همچنین در مورد مشاغل خطرناک، مقامات صالح باید با سازمان های کارگران و کارفرمایان مشورت های لازم را برای تعیین این دست مشاغل انجام دهند و تعیین شود که حداقل سن لازم برای استخدام چقدر است.

پیرو کنوانسیون برای مرخصی سالانه با مزد، این توصیه نامه به کشورهای عضو توصیه می کند تا ملاحظات زیر را مد نظر قرار دهند:

۱) مرخصی های گه گداری به خاطر بیماری، تصادف، پیشامدهای خانوادگی، خدمت نظامی، تغییرات در مدیریت، بیکاری های اجباری (در صورتی که این دوره بیکاری بیش از محدودیت مجاز نباشد و اگر شخص بعد از آن به سر کار بازگردد) غیره، نباید در میزان مدت اشتغال برای اینکه فرد مستحق مرخصی با مزد باشد، تاثیری داشته باشد.

۲) در مورد مشاعلی که کار در طول سال به مورد مداوم انجام نمی شود، شرط تدوام کار در احتساب حق مرخصی با مزد لحاظ شود.

۳) مرخصی های سالانه با مزد باید در انتهای یک سال استخدام اعطا شود صرف نظر از اینکه کارگر در استخدام همان کارفرما بوده یا در استخدام کارفرمای دیگری. تمامی دولت ها باید گام های ضروری را برداشته تا اطمینان حاصل شود که هزینه های ناشی از این مرخصی کاملا بر دوش اخرین کارفرما نیافتد.

همچنین توصیه می شود که افزایش مدت مرخصی همراه با افزایش سابقه کار به سرعت ممکن انجام شود و طی مراحل منظمی صورت گیرد طوری که یک حداقل مجاز بعد از تعداد سال مشخصی از سابقه کار اعطا شود، برای مثال، دوازده روزکاری مرخصی بعد از هفت سال کار.

کفرانس، پیرو کنوانسیون مربوط به قراردادهای استخدام، به تمامی کشورهای عضو توصیه می کند که اصول زیر را برای تعیین حداکثر مدت تخمینی کار در قرارداد مطابق ماده ۹ این کنوانسیون به کار گیرند:

۱. حداکثر مدت اشتغال همیشه باید کوتاه ترین مدت ممکن باشد و خصوصا وقتی کارگران در حین اشتغال از خانواده های خود جدا هستند

۲. حداکثر دوره اشتغال برای مشاغلی که مستلزم یک مسافرت طولانی و پرهزینه خشکی یا دریایی است درهیچ حالتی نباید طولانی تر از دو سال باشد اگر که کارگر خانواده خود را با خود همراه ندارد و نباید بیش از سه سال اگر که کارگر با خانواده اش به ماموریت می رود. این مدت برای کارهایی که مستلزم ماموریت طولانی و پرهزینه خشکی و دریایی نیست، به ترتیب دوازده ماه و دو سال است.

۳. استثنائات بند فوق فقط باید در مواردی باشد که کارگران با خانواده هایشان هستند و رضایت پیشین کارگر جلب شده تا خانواده هایشان در نزدیکی محل کار، اقامت کنند.

۴. وقتی مدت اشتغال دوازده ما یا بیشتر باشد، کارگر باید حداقل یک هفته مرخصی با مزد داشته باشد.

مطابق منشور آتلانتیک و پیرو تصمیمی که در ۵ نوامبر ۱۹۴۱گرفته شد، این توصیه نامه داشتن امنیت در درآمد را یک عنصر ضروری برای امنیت اجتماعی می داند. مراد از امنیت درآمد، جبران مافات و پرداخت غرامت به کارگران به خاطر حوادث ناشی از کار، پوشش هزینه های درمانی ناشی ازبیماری، زایمان، کهولت، معلولیت و مستمری زنان بیوه و کودکان یتیم و مقرراتی برای بیکاری است.

در این توصیه نامه، الگوی امنیت در آمد از فقر هنگام بازیابی توان کار یا هنگام معلولیت تا سطح معقولی جلوگیری می شود. امنیت درآمد باید تا جای ممکن، بر پایه بیمه اجتماعی اجباری تامین شود. اگر این نیازها با بیمه اجتماعی تامین نشود، پس باید کمک هزینه های اجتماعی پرداخت شود خصوصا در رابطه با کودکان فرد کارگر و یا معلولین نیازمند، افراد مسن و همسران فرد متوفی. کمک هزینه اجتماعی باید متناسب با نیاز هر مورد باشد.

بیمه اجتماعی اجباری باید تمامی احتمالاتی که به موجب آن فرد از امرار معاش خود بازمی ماند را در نظر بگیرد. همچنین باید غرامت هایی به خاطر از کارافتادگی یا مرگ هنگام کار، در نظر گرفته شود. این توصیه نامه، این احتمالات را به صورت زیر طبقه بندی می کند:

  1. بیماری
  2. زایمان
  3. معلولیت و از کار افتادگی
  4. کهولت سن
  5. مرگ نان آور خانه
  6. بیکاری
  7. هزینه های اضطراری و
  8. جراحات ناشی از کار

این توصیه نامه، شامل فهرستی مطولی از توصیه ها به کشورهای عضو برای ایجاد خدمات درمانی برای کارگران است. مطابق این توصیه نامه، مراقبت پزشکی از کارگر یا باید از طریق خدمات بیمه اجتماعی انجام شود یا از طریق یک سرویس مراقبت پزشکی دولتی و عمومی. اگر توسط بیمه اجتماعی صورت می گیرد پس تمامی افراد تحت بیمه، همسر و کودکان وی نیز باید مطابق با قوانین و مقررات کشوری، حق برخورداری از این خدمات بیمه را داشته باشد و کسانی که هنوز تحت بیمه نیستند، باید از کمک های اجتماعی برخوردار شود اگر که قادر به تامین هزینه های خودشان نیستند. و هزینه این خدمات باید با پرداخت سهمی از سوی فرد بیمه شده، کارفرمای وی و یارانه های دولتی باشد.

اگر مراقبت پزشکی توسط یک سرویس مراقتب درمانی عمومی انجام می شود، پس تمامی اعضای جامعه باید حق برخورداری از این خدمات را داشته باشند و بودجه این خدمات از طریق مالیات تصاعدی یا دیگر اشکال درآمد دولتی تامین شود.

کنفرانس عمومی به تمامی کشورهای عضو توصیه می کند تا مقررات ذکر شده در این توصیه نامه را پیاده سازی کرده و به دفتر سازمان بین المللی کار گزارش دهند.

این مقررات شامل تمامی اقدامات ضروری برای محدود کردن کاهش از دستمزدهاست تا امرار معاش کارگر و خانواده اش حفظ و تضمین شود. کاهش از مزد کارگر، به سبب جبران ضرر به محصولات و کالاها یا تاسیسات کارفرما فقط وقتی مجاز است کارگر آشکار مسئول این ضرر و زیان شناخته شود و مقدار این کاهش باید منصفانه بوده و از مقدار واقعی ضرر و زیان بیشتر نباشد. همچنین قبل از تصمیم گیری درباره میزان کاهش، کارگر باید فرصت مناسب پیدا کند تا بتواند دلیل بیاورد که چرا نباید از مزد وی کاسته شود.

همچنین در مورد تناوب پرداخت مزد، توصیه می شود که کارگران روزمزد، حداکثر دوبار در ماه پرداخت داشته باشند و در مورد کارگرانی که حقوق ماهیانه می گیرند، این پرداخت هر ماه صورت بگیرد.

در این توصیه نامه، فرد مهاجر برای استخدام به کسی گفته می شود که به کشور دیگری با نظر به اینکه توسط فرد دیگری به استخدام در آید، مهاجرت می کند. این توصیه نامه، به کشورهای عضو توصیه می کند تا خدمات رایگان در کشور برای کمک به مهاجرین و خانواده های آنها به خصوص با اطلاعات دقیق از سوی مقامات دولتی یا سازمان های داوطلب فراهم آید. این خدمات مشاوره در مورد مهاجرت، استخدام و شرایط زندگی از جمله وضعیت بهداشتی باید به زبان یا لهجه ای ارائه شود که مهاجرین قادر به درک آن باشند. این خدمات همچنین برای انجام روال اداری لازم و دیگر گام ها برای بازگشت مهاجرین به کشور خودشان، اطلاعات لازم را ارائه کند. همچنین دوره های آموزش مقدماتی در صورت لزوم برگزار شود تا به کارگران مهاجر در مورد شرایط کلی و شیوه های کار اطلاع رسانی شود. در خصوص هر اقدام یا تغییری در ضوابط و شرایط مهاجرت، بین انتشار این قوانین و لازم الاجرا شدن آنها باید فاصله زمانی معقولی وجود داشته باشد.

همچنین این توصیه نامه ذکر می کند که اقدامات مقتضی باید صورت گیرد تا اطمینان حاصل شود که مهاجرین برای استخدام، در صورت لزوم، سرپناه، غذا و پوشاک لازم هنگام ورود خواهند داشت و نیز دوره های کارآموزی در صورت لزوم برای کسب صلاحیت برای استخدام خواهند گذراند.

یکی دیگر از نکات توصیه ای این توصیه نامه این است که فرد مهاجری که برای استخدام پذیرفته شده است و نیز خانواده به خاطر فقدان ابزار یا نبود امکان استخدام از کشور اخراج نشود مگر مطابق توافقی که بین دو مقامات دو کشور برای مهاجرت صورت می گیرد. در هر حال، مهاجری که بیش از پنج سال را در کشور مقصد سپری کرده نباید اخراج شود.

پیرو کنوانسیون پاداش برابر، ۱۹۵۱، که پاداش برابر را برای زنان و مردان کارگر برای کار با ارزش برابر، لازم می داند، این توصیه نامه نیز توصیه می کند که در مشورت با کارگران و سازمان های آنان، اطمینان حاصل کنند که اصل پاداش برابر برای زنان و مردان در ازای ارزش کار برابر برای تمامی کارکنان دولتی به کار می رود.

همچنین اقدامات مقتضی بعد از مشورت با سازمان های کارگران و کارفرمایان صورت گیرد تا هرچه سریعتر، این اصل در تمامی مشاغل حتی آنچه در بند اول این کنوانسیون ذکر نشده، رعایت شود. همچنین توصیه می شود که در دسترسی به مشاغل بین زنان و مردان نیز بدون تعصب جنسیتی برابری وجود داشته باشد. برای پیاده شدن این اصل در عمل، با اقداماتی از قبیل دوره های کارآموزی و مشاوره های استخدام برای هر دو جنس و نیز دسترسی برابر و عاری از تعصب هر دو جنس به مشاغل مختلف، کارآیی زنان کارگر افزایش یابد.

برای ایجاد تسهیلات رفاهی برای کارگران، این توصیه نامه، توصیه می کند تا تسهیلات برای تغذیه، استراحت و تفریح در نزدیکی محل کار و نیز تسهیلات برای حمل و نقل از کار به منزل، فراهم آید. این توصیه نامه هم برای کارگران یدی است و هم غیریدی و بخش های دولتی و خصوصی به جز کارگران بخش کشاوری و ترابری دریایی.

نحوه ارائه این تسهیلات یا توسط قانون و مقررات است، یا به روش دیگری که مقامات ذی صلاح بعد از مشاوره با سازمان کارگران و کارفرمایان به کار می گیرند و یا براساس توافق دوطرفه بین کارفرمایان و کارگران.

این توصیه نامه به کشورهای عضو توصیه می کند تا اقدامات مقتضی با شرایط کشوری را انجام دهند تا مشاوره و همکاری بین مقامات دولتی و سازمان های کارگران و کارفرمایان و نیز بین خود این سازمان ها تقویت شود. این اقدامات باید عاری از تبعیض از هر نوعی علیه هیچکدام از این سازمان ها باشد و همچنین عاری از تبعیض های جنسی، مذهبی، عقاید سیاسی و ملیت.

این مشاوره نباید موجب نقض آزادی تشکل یا حقوق سازمان های کارگران و کارفرمایان باشد از جمله حق مذاکره جمعی. هدف این مشاوره ها باید پرداختن به موضوعاتی باشد که دغدغه هر دوی سازمان های کارگران و کارفرمایان است با نظر به اینکه تا جای ممکن به راهکارهای توافقی دست یابند، اطمینان حاصل شود که مقامات دولتی به دنبال دیدگاه ها و معاونت و توصیه های سازمان های کارگران و کارفرمایان هستند.

این توصیه نامه به کشورهای عضو توصیه می کند تا اقدامات مقتضی با شرایط کشوری را انجام دهند تا مشاوره و همکاری بین مقامات دولتی و سازمان های کارگران و کارفرمایان و نیز بین خود این سازمان ها تقویت شود. این اقدامات باید عاری از تبعیض از هر نوعی علیه هیچکدام از این سازمان ها باشد و همچنین عاری از تبعیض های جنسی، مذهبی، عقاید سیاسی و ملیت.

این مشاوره نباید موجب نقض آزادی تشکل یا حقوق سازمان های کارگران و کارفرمایان باشد از جمله حق مذاکره جمعی. هدف این مشاوره ها باید پرداختن به موضوعاتی باشد که دغدغه هر دوی سازمان های کارگران و کارفرمایان است با نظر به اینکه تا جای ممکن به راهکارهای توافقی دست یابند، اطمینان حاصل شود که مقامات دولتی به دنبال دیدگاه ها و معاونت و توصیه های سازمان های کارگران و کارفرمایان هستند.

به تمامی کشورهای عضو توصیه می شود که شبکه ای از تسهیلات برای کارآموزی ایجاد کنند که تعداد و مکان و برنامه آن متناسب با نیازهای اقتصادی و ظرفیت های استخدام کشور باشد. این شبکه باید سطوح مختلف کارآموزی داشته باشد تا فرد بتواند مطابق میل خود، دانش فنی خود را از یک سطح به سطح بالاتر ارتقا دهد. جایی که شرایط کشور، اجازه به ایجاد یک شبکه کامل کشوری را نمی دهد، پس این کشور باید در پی همکاری با کشورهای همسایه برای ایجاد یک شبکه مشترک از نهادهای آموزشی باشد.

این توصیه نامه به ترتیب، درباره برنامه ریزی و اداره این شبکه از تسهیلات کارآموزی در کل کشور، همکاری با سازمان های کارگران و کارفرمایان در این رابطه، اطلاع رسانی درباره فرصت های آموزشی، تدارک اصول راهنمای کارآموزی، آماده سازی پیش از شروع دوره کارآموزی، سازمان دهی کارآموزی، روش های و ابزارهای آموزش و بسیاری از موارد دیگر، توصیه هایی را مدون کرده است.

این توصیه نامه، درباره حداکثر وزن باری که یک کارگر بخش حمل و نقل یا دیگر بخش ها باید حمل کند به کشورهای عضو توصیه هایی دارد. مطابق این توصیه نامه، هیچ کارگری نباید وارد کاری حمل و نقل دستی باری شود که به خاطر آن سلامتی اش به خطر می افتد. تمامی کارگران باید از پیش دربار حمل دستی بار، آموزش و دستورالعمل های فنی لازم را ببیند تا از سلامتی آنان محافظت شده و از حوادث جلوگیری شود. این تمرین ها و دستورالعمل ها شامل شیوه های بلند کردن، حمل، زمین گذاشتن بار و چیدن بارها می شود. این تمرین ها و دستورالعمل ها تا جای ممکن، باید با نظارت صورت بگیرد تا اطمینان حاصل شود که روش درست و امنی پیش گرفته می شود.

همچنین این توصیه نامه، تذکر می دهد که میزان حداکثر بار برای کارگران مرد بالغ، زنان و کارگران جوان باید متفاوت باشد. در تعیین این حداکثر وزن، کشورهای عضو باید ویژگی های جسمانی، شرایط محیطی و ماهیت کار را در نظر بگیرند.

این توصیه نامه به مشاوره سه جنابه بین مقامات دولتی، سازمان های کارگران و کارفرمایان می پردازد. نمایندگان کارگران و کارفرمایان باید توسط خود همین سازمان ها انتخاب شوند، در نمایندگی کارگران و کارفرمایان باید عدالت و برابری رعایت شود و اموزش ها و تعلیمات لازم فراهم آید تا مشارکین در هر دو طرف بتوانند کار خود را به نحو موثری انجام دهند.

مقامات ذی صلاح، باید مسئولیت حمایت مالی و اداری این روال ها را برعهده بگیرند از جمله تامین مالی برنامه های آموزشی.

این توصیه نامه برای تمامی رانندگان مزدبگیر در بخش حمل و نقل مصداق دارد اعم از کسانی که بار یا مسافر جابجا می کنند.

مطابق این توصیه نامه، میزان ساعات استراحت رانندگان فقط وقتی است که آنها زمان فراغت این را دارند که آن را هر طور می خواهند صرف کنند و زمان های پذیرش مسافر، زمان های توقف خودرو چه زمانی که داخل خودرو باید باشند و یا در محل کار، نباید جزو زمان های فراغت رانندگان محسوب شود.

میزان ساعات کاری معمول، که مطابق مقررات کشوری اضافه کاری محسوب نمی شود، نباید از ۴۰ ساعت در هفته تجاوز کند. این ساعات هفتگی متداول در مورد کارگران بخش حمل و نقل در مسافت های دور، برای یک هفته قابل کاربرد نیست و بنابراین باید متوسط در چهار هفته در نظر گرفته شود.

در مورد کارگران حمل و نقل، با احتساب زمان پذیرش مسافر، توقف های بین جاده ای و غیره، زمان ممکن است از ده ساعت تجاوز کند ولی در هر حالت نباید از ۱۲ ساعت بیشتر شود.

تمامی کارگران مزدبگیر باید بعد از هر پنج ساعت کار متداوم، یک زمان استراحت داشته باشند. مدت این زمان استراحت و در صورت لزوم روش تقسیم این زمان استراحت بین ساعات کاری باید توسط مقامات ذی صلاح تعیین شود.

هیچ راننده ای نباید مجبور شود که چهار ساعت مداوم بدون هیچ استراحتی کار کند. حداکثر ساعات رانندگی، از جمله اضافه کاری، نباید از ۹ ساعت در روز و ۴۸ ساعت در هفته فراتر برود. نحوه محاسبه این زمان را می توان در چهار هفته انجام داد و متوسط باید از این مقادیر برابر یا کمتر باشد.

این توصیه نامه به مشاوره سه جنابه بین مقامات دولتی، سازمان های کارگران و کارفرمایان می پردازد. نمایندگان کارگران و کارفرمایان باید توسط خود همین سازمان ها انتخاب شوند، در نمایندگی کارگران و کارفرمایان باید عدالت و برابری رعایت شود و اموزش ها و تعلیمات لازم فراهم آید تا مشارکین در هر دو طرف بتوانند کار خود را به نحو موثری انجام دهند.

مقامات ذی صلاح، باید مسئولیت حمایت مالی و اداری این روال ها را برعهده بگیرند از جمله تامین مالی برنامه های آموزشی.

پیرو مقررات کنوانسیون آزبست، این توصیه نامه برای تمامی فعالیت های کاری که کارگران در معرض مواد مضر آزبست قرار می دهد، کاربرد می یابد. مطابق کنوانسیون و این توصیه نامه، اشتغال افراد کمتر از هجده سال در فعالیت هایی که آنان را در تماس با مواد آزبست قرار می دهد باید توسط مقامات ذی صلاح مورد توجه قرار گیرد.

مقامات ذی صلاح با نظر به پژوهش علمی و فنی، میزان خطرناک بودن مواد حاوی آزبست را تعیین کرده و بر این دو دسته تقسیم کنند. دسته اول که کم خطرتر بوده و استفاده از آن باید مورد تایید و جواز مقامات صالح باشند. دسته دوم که خطرناک تر بوده و استفاده از آن باید ممنوع شود. این دسته بندی باید مطابق ارزیابی علمی از تاثیر روی سلامتی باشد. همچنین محیط های کاری باید تحت نظارت نظام مند قرار گرفته تا میزان گرد و غبار حاوی آزبست در محیط کار و میزانی که کارگران در معرض آن قرار دارند سنجیده شود.

این توصیه نامه ابتدا تلاش می کند تعریفی از ورشکستگی کارفرما ارائه دهد: ورشکستگی به موقعیت هایی اطلاق می شود که در آن، مطابق قانون کشور، فرآیند مرتبط به بازپرداخت کارفرما به طلبکارانش، وضعیت مالکیت دارایی های کارفرما همچنان در دست بررسی قانونی است.

اما این توصیه نامه توجه دارد به حمایت از دعویات و طلب های کارگران در وضعیت اعلام ورشکستگی کارفرما. قوانین حمایتی از دعویات و طلب های کارگران، باید مطالبات زیر را مد نظر قرار دهد:

  • مزدها، پرداخت های اضافه کاری، کمیوسیون ها و دیگر اشکال پاداش مرتبط با کار در طول دوره پیش از ورشکستگی و یا قبل از پایان قرارداد کاری. این دوره باید توسط قوانین ملی تثبیت شده و نباید کمتر از دوازده ماه باشد.
  • پرداخت های مرخصی با مزد در سالی که در آن ورشکستگی پیش آمده یا قرارداد کار پایان یافته.
  • مبالغی که باید به جهت غیاب با مزد، پاداش های آخر سال و غیره مطابق قوانین کشور به کارگران پرداخت شود.
  • مبالغی که به جهت اعلام خاتمه استخدام از سوی کارفرما باید به کارگر پرداخت شود.
  • حق سنوات
  • غرامت های قابل پرداخت از سوی کارفرما به جهت حوادث یا بیماری

اگر در طول دوره ورشکستگی، مطابق قوانین کشور، بنگاه اقتصادی مجاز به ادامه فعالیت خود است، ادعای کارگر برای پرداخت مزد خود به سبب کار در این مدت باید از دارایی ها پرداخت شود. وقتی که به سبب روال قانونی رسیدگی به ورشکستگی، امکان پرداخت سریع طلب کارگر وجود نداشته باشد، باید یک روال قانونی برای پرداخت سریع و شتابان طلب کارگر از دارایی مصادره شده یا از جای دیگر وجود داشته باشد بدون انکه کارگر نیاز باشد منتظر پایان روال قانونی ورشکستگی بماند.

این توصیه نامه، پیرو کنوانسیون کار نیمه وقت به کشورهای عضو توصیه می کند که تا مطابق قوانین ملی، کارگران باید از نمایندگان کارگران در رابطه با نحوه ورود یا گسترش ساعات کاری، کار نیمه وقت، مشورت بگیرند. کارگران نیمه وقت باید از شرایط خاص استخدام خود به صورت مکتوب یا دیگر ابزارهای سازگار با قوانین کشور، اطلاع یابند. تا جایی ممکن، حداقل ساعات کاری لازم برای قرار گرفتن تحت پوشش بیمه، کاهش یابد، مزایای یگر مانند کمک هزینه های زایمان، از کار افتادگی، بیماری و کهولت، مشمول کارگران نیمه وقت هم بشود. مزایای بیکاری مشمول کارگرانی که فقط خواهان کار نیمه وقت هم هستند، بشود. به طور خلاصه، کارگران نیمه وقت باید از مزایا و حمایت های قانونی که از کارگران تمام وقت می شود نیز بهره مند شوند. همچنین در مورد تعهداتی به سبب تعداد کارگران تحت استخدام برعهده می گیرند، کارگران نیمه وقت نیز مانند کارگران تمام وقت باید محسوب شوند.

پیرو کنوانسیون بدترین اشکال کار کودکان، توصیه می شود که برنامه های عمل هرکشوری:

  • بدترین اشکال کار کودکان را تشخیص داده و تقبیح کنند.
  • از به کارگیری کودکان در بدترین اشکال کار جلوگیری شده و با اقداماتی مانند جبران خسارت، توان بخشی و ادغام اجتماعی و برآوردن نیازهای آموزشی، جسمی و روانی، از آنها محافظت شود.
  • توجه خاصی به کودکان خردسال، دختران، معضل کارهای مخفی و زیرزمینی که دختران در آن در خطر قرار دارند و نیز کودکان دارای آسیب ها یا نیازهای خاص، معطوف شود.
  • به جوامعی که در آن کودکان در خطر خاصی قرار دارند توجه و رسیدگی شود.
  • به عموم مردم خصوصا کودکان و خانواده هایشان اطلاع رسانی شده و حساسیت انها را جلب کرده و آنها را برای حل معضل بسیج کند.

در ادامه این توصیه نامه تلاش می کند تا انواع کارهای خطرناک برای کودکان را مشخص کند. کارهای خطرناک از جمله کارهایی هستند که:

  • کودکان را در خطر سوء استفاده جنسی، جسمی و روانی قرار می دهد.
  • در مکان های خاص، مانند زیرزمین، زیر آب یا ارتفاعات خطرناک انجام می شود.
  • کار با ماشین آلات و ابزارهای خطرناک یا کارهای مستلزم کار با و حمل بارهای سنگین.
  • ار در محیط های ناسالم که برای مثال می تواند کودکان در معرض مواد سمی خطرناک و در دماهای بالا یا ارتعاشات مضر قرار دهد.
  • کار تحت شرایط خاص و دشواری با ساعات طولانی در شب یا کاری که کودکان به طور نامعقولی به وعده های کارفرما وابسته می شود.

در نهایت درباره پیاده سازی این برنامه های عمل توصیه هایی می شود از جمله ارائه اطلاعات آماری دقیقو جزئی از ماهیت و وسعت کار کودکان، ایجاد مکانیزم هایی برای نظارت بر پیاده سازی این مقررات و مشورت با سازمان های کارگران و کارفرمایان. اطمینان از اینکه مقامات ذی صلاح مسئولیت برای اجرای این مقررات و برنامه ها را برعهده می گیرند، همکاری با نهادها و تلاش های بین المللی در این جهت و غیرقانونی کردن بدترین اشکال کار کودکان و مجازات متخلفین.

پیرو ماده چهار کنوانسیون حمایت از زایمان، به کشورهای عضو توصیه می شود که مدت مرخصی زایمان را به حداقل هجده هفته افزایش دهند. همچنین زایمان مشمول تعداد تولد بیشتری شود و تا جای ممکن اطمینان حاصل شود که زنان در انتخاب زمان هر بخشی از حق مرخصی زایمان آزادانه عمل می کنند.

تا جایی ممکن، کمک هزینه های نقدی به زنان پرداخت شود. همچنین کمک های پزشکی شامل موارد مراقبت و درمان در منزل، مطب دکتر یا بیمارستان و دیگر مکان های درمانی شود، مراقبت از زایمان توسط قابله های مجرب و متخصص چه در خانه یا در بیمارستان و دیگر مکان های درمانی انجام شود، داروها، آزمایشات لازم توسط پزشک خانواده و دیگر افراد ذی صلاح در اختیار زنان قرار گیرد و در صورت لزوم خدمات جراحی و دندانپزشکی انجام شود.

تامین مالی این کمک هزینه ها چه از بیمه تامین اجتماعی باشد و چه از مالیات بردرآمد و ه توسط کارگر، کارفرما و یا هردو باشد، باید با رجوع به تعداد کل زنان و مردان شاغل و بدون تبعیض جنسیتی پرداخت شود.

زنان کارگر بعد از زایمان باید حق این را داشته باشند که به سر کار خود یا کار مشابه بازگردن. دوره مرخصی باید در سابقه کاری وی محسوب شود. در مورد شیردهی زنان کارگر، توالی و مدت توقف های کاری برای شیردهی باید تعیین شود. تا جایی که میسر است و نظم و ترتیب کارفرما و نیز زنان ایجاب می کند، باید زمان اختصاص داده شده به شیردهی طوری باشد که باعث کاهش ساعات کار در ابتدا یا انتهای روز کاری باشد. در صورت امکان، تسهیلاتی برای پرستاری و شیر دهی با شرایط بهداشتی مناسب در نزدیکی محل کار ایجاد شود.

به کشورهای عضو سازمان توصیه می شود تا در صورت لزوم با مشورت با سازمان های کارگران و کارفرمایان و دیگر گروه های مرتبط، سیاست ها و برنامه های عمل در سطح کشوری (و با حساسیت خاص نسبت به جنسیت و کودکان) به منظور حذف اشکال مختلف کار اجتماعی و پرداخت غرامت به قربانیان و محکومیت عاملین انجام دهند.

مقامات ذی صلاح مانند بازرسین کار، هیات های قضایی و دیگر مکانیزمهای نهادی باید از پیاده سازی و نظارت و ارزیابی موفق این اقدامات اطمینان حاصل کنند.

همچنین باید داده های آماری دقیق، بدون پیش داوری و قابل اعتماد و نیز دسته بندی شده براساس جنسیت، سن و ملیت و ماهیت کار اجباری، در این زمینه، جمع آوری شود.

اقدامات پیشگیرانه ای که در این مورد توصیه می شود عبارتند از:

  • احترام، ترویج و تحقق اصول بنیادین و حق کار کردن.
  • برنامه هایی برای مبارزه علیه تبعیض که موجب افزایش آسیب پذیری افراد نسبت به کار اجباری می شود.
  • رسیدگی به کار کودکان و ترویج فرصت های آموزشی برای کودکان، هم پسران و هم دختران، و نیز جلوگیری از اینکه کودکان قربانی کار اجباری شوند.
  • گام هایی برای رسیدن به اهداف این پروتوکول و کنوانسیون.

در مورد محافظت قانونی از قربانیان کار کودکان، این توصیه نامه اقداماتی هدفمند برای تشخیص انواع و اشکال کار اجباری، اقدامات حمایتی برای حمایت از قربانیان و تشویق قربانیان به همکاری برای تشخیص و مجازات عاملین را توصیه می کند. همچنین باید اطمینان حاصل شود که به قربانیان خسارت لازم پرداخت می شود از جمله حقوق پرداخت نشده و نیز بهره گیری از کمک های تامین اجتماعی و نیز مشاوره و اطلاعات لازم را برای شکایت و دسترسی به مراجع قانونی در اختیار دارند. در نهایت، همکاری بین المللی بین کشورهای عضو سازمان توصیه می شود.

پیرو ماده ۴؛ بند دوم از کنوانسیون بنیادی سازمان بین المللی کار، این توصیه نامه از اعضا می خواتد تا اطمینان حاصل کنند که تمامی کارگران و کارفرمایان، در تمامی بخش های صنعتی، از آزادی کامل تشکل برخوردار هستند و حق مذاکره جمعی آنان به رسمیت شناخته می شود. اینها دو رکن برای مقابله با خشونت و آزار در محیط کار دانسته می شود.

برای پیشگیری و محافظت در مقابل آزار و اذیت در محیط کار، این توصیه نامه از اعضا می خواهد تا سیاست هایی پیگیری کنند که طی آن:

  • تاکید شود که آزار و خشونت تحمل نخواهد شد.
  • برنامه های پیشگیرانه و با اهداف قابل اندازه گیری طرح ریزی شود.
  • حقوق و مسئولیت های کارگر و کارفرما تدقیق شود.
  • درباره روال های شکایت به مراجع قانونی اطلاع رسانی شود.
  • از تمامی روابط داخلی و خارجی مرتبط با پیشامدهای خشونت به قدر کافی و به طور مناسب استفاده شود.
  • حق حفظ حریم خصوصی افراد محترم نگاه داشته شود.
  • اقداماتی برای حمایت از قربانیان، شاهدین و افشاگران صورت گیرد.